دوشنبه 10 خرداد 1395 - 11:35

کارآفرینی عذاب آور است / بخشی از یک مصاحبه

منبع: اقتصادآنلاین دسته: بازار کار 925 بازدید

کارگاه تولیدی‌شان زیرزمین یکی از خانه‌های قدیمی اطراف خیابان ولیعصر است. وقتی وارد می‌شویم باورم نمی‌شود این همان کارگاهی باشد که از پشت تلفن به من گفته بود. سه‌نفری مشغول به کار هستند که وقتی ما مارسیم کار را متوقف می‌کنند تا مصاحبه را انجام دهیم. محمد در یک خانواده ۴ نفره با وضع اقتصادی متوسط به دنیا آمده. فرزند بزرگ خانواده و متولد تیرماه ۱۳۷۰ در تهران است. مادرش خانه‌دار و پدرش کارمند دولت است. سال ۸۸ در کنکور شرکت و رتبه ۲۰۵۸ را کسب میکند. مهرماه سال ۸۸ وارد دانشگاه صنعتی خواجه نصیر طوسی میشود و در رشته مهندسی صنایع آغاز به تحصیل میکند.
"از همان اول احساس می‌کردم صرفاً خواندن درس‌های دانشگاه من را به‌جایی نمی‌رساند و هر چه می‌گذشت بیشتر مطمئن می‌شدم. دائم از خودم میپرسیدم خب اینها چه کاربردی دارند؟ چرا من باید این درس ها را بلد باشم؟"
از ابتدای ورود به دانشگاه پدرش توصیه می‌کند در حین تحصیل وارد بازار کار شود تا تجربه کار بتواند مسیر آینده و درس خواندن او را روشن کند. اواخر سال ۱۳۸۸ در یک ngo به‌عنوان مسئول به‌روزرسانی سایت مشغول به کار می‌شود. " زیاد طول نکشید که متوجه شدم این نوع از کار متناسب باروحیه من نیست ترجیح می‌دادم شغلی داشته باشم که بتوانم در آن از ظرفیت‌های ذهنی خودم استفاده کنم.درواقع شغلِ کارمندی باروحیه من سازگار نبود. خیلی معمولی بود!" مدت کار رو در این NGO به ۶ ماه نمی‌رسد و به پیشنهاد یکی از آشنایان وارد کار تدریس خصوصی کنکور می‌شود.
"معلمی از همان ابتدا شغل موردعلاقه من بود وقتی این کار به من پیشنهاد شد باعلاقه پذیرفتم و کارم را با دو دانش‌آموز آغاز کردم به این کار احساس رضایت داشتم و رفته‌رفته به تعداد دانش‌آموزانم اضافه می‌شد تا جایی که فرصت برای پذیرش دانش‌آموز جدید نداشتم و حتی گاهی اوقات به کلاس‌های دانشگاهم نمی‌رسیدم. با توجه به شرایط آن زمان درآمد خوبی از تدریس به دست می‌آوردم و کم‌کم داشتم به این کار خو می‌گرفتم و احساس می‌کردم اگر به همین شکل ادامه پیدا کند ممکن است دیگر نتوانم از این کار دل بکنم. اما درنهایت به این نتیجه رسیدم که این کار هم برایم تکراری خواهد شد و خواسته‌هایم را ارضا نمی‌کند. معتقد بودم که باید آن‌قدر تجربه جدید کنم تا بالاخره کاری را پیدا کنم که آن‌قدر جذاب باشد که پاسخگوی نیازهای روحی من باشد."

  • سرمایه داشتی؟

"نه از دوست و فامیل قرض کردم. البته عمده سرمایه را دایی‌ام به من قرض داد.
با توجه به شرایط اقتصادی و واردات اکثر کالاها باقیمت‌های پایین باید محصولی را انتخاب می‌کردم که احتیاج به سرمایه‌گذاری زیادی نداشته باشد و در عین حال مطمئن باشم که جنس وارداتی نمی‌تواند بازار کالای ما را خراب کند بعد از چند ماه تحقیق به این نتیجه رسیدم که تولید سطل زباله این ویژگی‌ها را دارد هم سرمایه‌ی زیادی نمی‌خواست هم به دلیل حجم و تعرفه وارداتی بالا با قیمت پایین به اینجا نمی‌رسید. سرمایه‌ای که داشتم تنها برای ساخت قالب‌ها و تهیه مواد اولیه برای تولید حداقلی کافی بود و کفاف هزینه‌های کارگری و اجاره محل را نمی‌داد موضوع را با دو نفر از دوستانم در میان گذاشتم و آن‌ها موافقت کردند که باهم مسئولیت‌های کارگری را انجام دهیم و در سود شریک شوند. برای محل کارگاه هم زیرزمین قدیمی یکی از آشنایان را از او به امانت گرفتم. نزدیک به دو هفته زمان برد تا فقط زیرزمین را تمیز و آماده کار کنیم. کارهای قالب‌سازی و ساخت دستگاه 6 ماه طول کشید و بعد با شمار حداقلی وارد پروسه تولید شدیم." - با توجه به اینکه سابقه کار به این صورت را نداشتید چگونه کار را پیش بردید؟
"واقعاً سخت بود اوایل خیلی زود خسته می‌شدیم یا دست و پایمان را زخمی می‌کردیم و کار متوقف می‌شد. بعد از دو سه ماه آن دو نفر از ادامه کار منصرف شدند."

  • ناامید نشدی؟

"چرا اتفاقاً! خیلی وقت‌ها به خودم می‌گفتم تو این زیرزمین چه‌کار می‌کنی؟! درس خوندی که کارگری کنی؟ ولی خب ادامه دادم دوست داشتم حتی اگر شکست می‌خورم همه تلاشم را کرده باشم. دوباره مجبور بودم شریک پیدا کنم! دوباره چند نفر از دوستانم را دعوت کردم و شرایط را برایشان توضیح دادم این بار هم دو نفر حاضر شدند با من همکاری کنند. ولی احساس می‌کردم این جمع دیگِر مثل دفعه قبل نمی‌شود. با توجه به تجربه چند ماه گذشته دیگر درروند انجام کارها تا حدودی وارد شده بودم. در این میان عملکرد بعضاً نامتناسب دستگاه‌ها باعث می‌شد احتیاج به بازنگری در پروسه تولید پیدا کنیم و کار به‌طور کل متوقف شود. تقریباً سه یا چهار بار پروسه را به‌طور کل تغییر دادیم. درنهایت در پاییز ۹۳ توانستیم اولین نمونه سطل زباله پدال‌دارمان را تولید کنیم."

  • چه مدت‌زمان برد تا تولیدات سال را به بازار فروش راه پیدا کنند؟

" اواخر سال ۹۳ محصولاتمان به مرحله فروش می‌رسید و دیگر می‌توانستیم هزینه تولیدی را از خود تولیدی استخراج‌کنیم بعد از اینکه این محصول ما توانست هزینه‌های خودش را جبران کند تصمیم گرفتیم با سود این محصول کار را گسترش دهیم. تا جایی که در پاییز سال ۹۴ توانستیم ست کامل ظروف آشپزخانه را تولید کنیم و خب خدا را شکر الان دیگر کار در روند طبیعی خود افتاده و در حال سود آوری است."

  • به همین وضعیت راضی شده ای؟

"به هیچ وجه! قطعا روزی یکی از بزرگترین شرکت های تولیدی در زمینه لوازم خانگی خواهیم شد."

  • خانواده از در این مدت نسبت به این کار چه احساسی داشتند؟

"پدرم با توجه به روحیاتی که با کار کارمندی در او شکل‌گرفته بود تمایل داشت من هم مانند او به‌جای این کار وارد یک سازمان یا اداره دولتی شم اما من مطمئن بودم که هر کاری بکنم کارمند نخواهم شد!"

  • برنامه‌تان برای آینده کارگاه تولیدی چیست؟

"با توجه به این‌که کار به سودآوری افتاده می‌خواهیم یک سوله کوچک دریکی از شهرک‌های صنعتی اطراف تهران اجاره کنیم و احتمالاً دو نفر کارگر هم به جمعمان اضافه خواهیم کرد."


مشروح خبر: http://www.eghtesadonline.com/fa/content/129763

نظرات

نام (ضروری)
پست الکترونیک(ضروری)
نظرشمــا
ارسال نظر
3723 N
پی دی اف وان